Στον δαιδαλώδη εσώκοσμό μου...

 

Μπαλλίου Θανάσης, Γ3          

 

Στον ίσκιο ενός δέντρου καθόμουν να ξαποστάσω.

Mα όσο ο αέρας με χτυπάει, φοβάμαι ότι θα χάσω.

Θα χάσω αυτόν τον πόλεμο που κήρυξε η ζωή μου,

γιατί η τύχη με απέφευγε από τη γέννησή μου.

Γέρνω το κεφάλι μα μια σκέψη επανέρχεται

να λέει ότι ο πόλεμος ανάπαυση δε δέχεται.

Μαζεύω τα κομμάτια μου, βήμα να σηκωθώ

κι ας οι πληγές μου υπενθυμίζουν πως ίσως και σκοτωθώ.

Δε χωράει απογοήτευση στητή στάση με σθένος

η μάχη απλά δε γίνεται για να εξαντλήσω μένος.

Επομένως, στ&µn; διάβα μου δε θα λεηλατήσω

όσα απ’ τα μάτια μου περάσουν… όπως τα ‘δα θα τα αφήσω.

Δώσε μου δύναμη, Μούσα, να αντεπεξέλθω

μ’ όσα προβλήματα ακόμα αντιμέτωπος θα έλθω.

Πώς κατέληξα έτσι εγώ, που ήμουνα ανδρείος

να θέλω να λιποτακτήσω και να είμαι αχρείος,

να νιώθω ανίκανος τον εαυτό μου να βοηθήσω.

Πώς θα προστατέψω όσα πρόλαβα να αγαπήσω;

Δεν υποκύπτω στα τεχνάσματα της σκέψης,

μα λιγουλάκι κοίτα νέφος να μου βρέξεις,

γιατί ξεραίνομαι και στέγνωσαν τα ούλα,

δυστυχώς μόνο σε όαση θα δω εδώ λιμνούλα.

Κι όσο ξέρω ότι ο εχθρός καραδοκεί, παραμονεύει,

η σκέψη θέλει, μα το σώμα δε σαλεύει.

Πάρ’ το απόφαση και άλλαξε τη στάση

σε κάθε μάχη κάποιος θα νικήσει και άλλος θα χάσει.

Γι’ αυτό ό,τι είναι να γίνει ας γίνει επιτόπου

να εντοπίσω τα χνάρια αυτού του ανθρώπου.

Να καταλάβω και εγώ γιατί γίνεται όλο αυτό,

κάτι μέσα μου μού ψιθυρίζει ήτανε γραφτό.

Μα προτού φτάσουμε ως εκεί πρέπει παγίδες να του στήσω

να τον αιχμαλωτίσω με σκοπό να του μιλήσω.

Κι αν τα φέρει η μοίρα αλλιώς, ίσως να τον αφήσω

μα αν εκείνος μου τη φέρει, η μοίρα θέλει να αμαρτήσω.

Σε εφαρμογή το σχέδιο τίθεται, χωρίς καμία αρωγή

πάνω σε μια γη, που η φύση διαρκώς δημιουργεί.

Γιατί χρειάζεται κάπου να στήσει το παιχνίδι της,

όπου το θύμα γίνεται δυσοίωνο στολίδι της.

Δεν έχω κάποιο σχέδιο βήτα ή κάποιο σχέδιο γάμα

ώστε να βασιστώ σ’ αυτά αντί σε ένα θαύμα.

Επειδή όμως τα όρια του χρόνου μου στενέψαν

κι επειδή οι πιθανότητες στερέψαν,

πρέπει να λήξω το παιχνίδι και να φύγω από το δάσος.

Ελπίζω η ζωή μη με χτυπήσει με άλλο θράσος.

Ας κυλήσουν όλα ωραία και όλα ρόδινα,

τα δεύτερα αυτά και για τους δυο ας είναι ανώδυνα.

Στήνω καρτέρι περιμένοντας το θύμα να πιαστεί,

μα από θύτης θύμα έγινα ποιος να το φανταστεί!!!

Ο εχθρός με αιφνιδίασε στο ίδιο μου το κόλπο

να γλιτώσω δεν μπορώ, γιατί δε βρίσκω πια τον τρόπο

παγιδευμένος σαν σε δείπνο μιας αγέλης.

Το θάνατο μπροστά απ’ τα μάτια μου είδα να περνάει

και μια φωνή να ψιθυρίζει ¨θα σε σώσω, κι ας μη θέλεις¨,

τόσο γνώριμη που μέσα μου τόσα χρόνια γερνάει

εμφανίζεται και καθετί μπροστά του υποτάσσεται

σα να’ τανε εξαρχής όλα στημένα, μου φαντάζει.

Απ’ το σκοτάδι μια φυσιογνωμία ξεπροβάλλεται

και πέτρωσα, καθώς τόσο αφάνταστα μου μοιάζει,

Ένιωσα πως ονειρεύομαι και γέλασε, καθώς

μου συστήθηκε, μα ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός.

Και σαφώς να με οδηγήσει ήθελε στο φως

και να μιλήσει με μένα, ταυτόσημος σκοπός.

Έψαχνα τη δύναμη λέξεις να συμμαζέψω,

μα σε αυτά που ειπωθήκανε τότε θα παραπέμψω.

Το λόγο είχε πρώτος με ένα ύφος που επιβάλλεται,

αλλά κανείς δεν ένιωσε να άγεται …

-Αθάνατε και αιώνιε το δρόμο έχεις χάσει,

προσπαθεί, μα δεν μπορεί η ψυχή σου να ησυχάσει.

Τρέφει μίσος αδυσώπητο και σ’ έχει πλέον πατάξει,

αφού δεν μπόρεσες εσύ ίσως εκείνη βάλει τάξη

-Ήμουν εντάξει απέναντι σε όλα,

μα όλοι μ’ οδηγήσανε μπροστά στην καρμανιόλα.

Προσέφερα τα πάντα και δεν πήρα πίσω κάτι,

μα το δίκαιο άδικα δικάζεται σαν το Σωκράτη

-Την υπόληψη σου έχεις ήδη πλέον διασύρει

διαφθείρει την ισορροπία η ζυγαριά έχει γύρει.

Είσαι γύρη ενός ανθού, που ο άνεμος έχει σπείρει,

σαν σκιά που θολή τρεμοπαίζει κάτω απ’ το λιοπύρι

-Μου ‘παν η αξιοπρέπεια πανεύκολα κερδίζεται

το δύσκολο κομμάτι είναι να τη διατηρήσεις

και για όποιον προσπαθεί χωρίς λόγο θα αγωνίζεται,

γιατί το νόημα είναι το λάθος ν’ αγαπήσεις

-Στο δαίδαλο της σκέψης σαν αποπροσανατολισμένος

αφού σε επουσιώδη λάθη δόλιε είσαι προσηλωμένος,

Ξένος μου μοιάζεις, κάτι θα έχει αλλάξει

δεν ξέρω αν είναι σαν γυαλί ή αν μπορεί να φτιάξει.

Το βράδυ άλλο σκέφτεσαι, τη μέρα το αλλάζεις

και στη σκέψη πως οι πειρασμοί κυρίεψαν τρομάζεις.

-Δε γίνεται το χαρακτήρα σου να διαμορφώσεις,

όσο γρήγορα κάνεις μια άποψη να αφομοιώσεις.

Και αφού βρίσκομαι ακόμα πάνω στην εξάσκηση

σαφώς θα υπάρχει μια ταύτιση.

-Θερμή παράκληση, κοίτα να μην αργήσεις

το χέρι να μου δώσεις και μόνο μου μη μ’ αφήσεις

αντικατάστησε τα άσχημα χωρίς καμιά παράλειψη,

γιατί στα σώψυχά σου δαίμονας κάνει κατάληψη,

αφού έχεις αντέξει τόσα και άλλα τόσα

η σκέψη υπομονή και η ζωή θα ξαναγαληνέψει

Κι αφού ο διάολος θέλησε παιχνίδια μαζί μας να παίξει

στην κλινική ασθενεί δωμάτιο έξι έξι έξι

-Αν δεν καταλαβαίνεις γιατί ήρθα και σε βρήκα,

οι μοίρες δε θα κλάψουνε στο νήμα της ζωής σου.

Και θα αφήσεις στους ελάχιστους κοντά σου πόνο ως προίκα

και οι ψυχές που ζουν στον Άδη θα ορέγονται τη δική σου.

-Ένιωσα το θάνατο κι αξίες πια διαχώρισα

γι’ αυτό μοναχικός ήταν ο δρόμος που προχώρησα,

μα τώρα ξέρω πως τα χνάρια που ακολούθησα

ήτανε χνάρια ενός ανθρώπου που στο παρελθόν ακούμπησα

-Είσαι ελεύθερος να φύγεις κάθε μέρα σου ν’ αδράξεις

τα χρόνια είναι ελάχιστα, γι’ αυτό σκέψου πριν πράξεις

πρωτοπόρισε και γίνε πιο ζεστός μέσα στο κρύο.

Εδώ τελειώνει η συζήτηση. Προς το παρόν αντίο…!!

 

Copyright © 2012-2013. 3ο Γενικό Λύκειο Ρεθύμνου. All Rights Reserved.