Αγορά Χρυσού

 

Είναι τελικά προφανές , πως μέσα από δύσκολες καταστάσεις φανερώνεται ο πραγματικός μας εαυτό . Έτσι, η εποχή που περνάει αποκαλύπτει, εκτός από χρέη, κάτι που τα προηγούμενα χρόνια ήταν καλά κρυμμένο μέσα μας: Ένα ανθρωπιστικό ιδεώδες πέρα για πέρα αληθινό, που ο κόσμος τους συμφέροντος είχε πραγματικά ανάγκη, για να επουλώσει τις πληγές του. Συνειδητοποιήσαμε, λοιπόν, πως η ζωή χωρίς να τη μοιράζεσαι είναι άχρωμη κι ανούσια και πως αν προχωράει ξέχωρα από την αλληλεγγύη, σίγουρα της λείπει κάτι μεγάλο για να χαρακτηριστεί ολοκληρωμένη. Όμως, μέσα σε αυτά τα πλαίσια, βρήκε, η κοινωνία μας, αφορμή να φανερώσει και έναν άλλον εαυτό , αυτόν που ζει εκμεταλλευόμενος τον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία.

Και κάπως έτσι, γέμισαν οι δρόμοι του Ρεθύμνου με φωτεινές επιγραφές στολισμένες με την πιο εξευτελιστική φράση: «Αγορά χρυσού». Στη θέση, λοιπόν, των μικροκαταστημάτων, που βάλανε λουκέτο, γιατί τα έσοδα δεν έφταναν για να εξοφληθεί η Δ.Ε.Η και η εφορία, εμφανίστηκαν αυτά τα «χρυσά μαγαζιά», που με χαιρετάνε σε κάθε δέκατο βήμα μου στο δρόμο της πόλης.

Καθώς, λοιπόν, ο άνθρωπος, ο απολυμένος, ο πεινασμένος, ο χαμένος σε λαβύρινθο , προχωράει στο δρόμο, τραβάει την προσοχή του η λάμψη της βιτρίνας,  που γράφει με μεγάλα χρυσά γράμματα: « ο εύκολος τρόπος να κερδίσετε χρήματα». Εμφανίζεται, έτσι, μπροστά του ο από μηχανής Θεός, ο Μεσσίας, που θα του φανερώσει την έξοδο του λαβυρίνθου, ο μεγάλος λυτρωτής, που θα σώσει αυτόν και την οικογένειά του. Και έτσι , το κτήριο αυτό, μοιάζει με το ομορφότερο τραγούδι των σειρήνων, που δεν τον αφήνει να απομακρυνθεί από κοντά του.

Χωρίς δεύτερες σκέψεις, λοιπόν, ο άνθρωπος αυτός πλησιάζει τον κουστουμαρισμένο ιδιοκτήτη-λυτρωτή, γεμάτος αισιοδοξία και ελπίδες. Έπειτα, υποτάσσεται, θέλοντας και μη, στους όρους του παιχνιδιού του καλοντυμένου  ανθρωπάκου και τέλος παραδίδει τα χρυσαφικά της οικογένειας στη ζυγαριά του «καταστήματος».  Το βάρος του χρυσού μετατρέπεται σε χρηματική αξία και τελικά ανταλλάσσονται όλα τα κοσμήματά του με το πιο εξευτελιστικό ποσό, που όμως θα δώσει μια μικρή ανάσα στο μήνα εκείνο.

Όμως, ακόμη και αυτή η μικρή ανακούφιση καταλήγει σε μία επιπλέον ενοχή, σε μία επιπλέον αίσθηση αποτυχίας, γιατί στα κοσμήματα που ανταλλάχθηκαν για αυτές τις πενταροδεκάρες υπήρχε και το μενταγιόν της γιαγιάς του, η ταυτότητα από τη βάφτιση του μικρού του παιδιού, το δώρο του αγαπημένου του φίλου. Και κάπως έτσι , ο «λυτρωτής» κατάφερε να πείσει τον άνθρωπο αυτόν να αντικαταστήσει τα αντικείμενα, που ήταν συνδεδεμένα με τα πιο όμορφα συναισθήματα και τις πιο γλυκές αναμνήσεις, με λίγα χαρτονομίσματα.

Δεν ήταν, λοιπόν, λυτρωτής, αλλά ένας άψογος επαγγελματίας, που ξέρει καλά να εκμεταλλεύεται τον κόσμο, για να επωφεληθεί. Και για μένα, μοιάζει τουλάχιστον λυπηρό, να βρίσκεται σε κάθε τετράγωνο ένας τέτοιος επαγγελματίας, που ντύνεται για μια στιγμή σωτήρας, ώστε να «ψαρέψει» απελπισμένα θύματα. Και μπορεί, όταν θα βγούμε από την κρίση αυτή, τα «χρυσά μαγαζιά» να κλείσουνε και τη θέση τους να πάρουν ξανά τα καταστήματα που είχαν βάλει λουκέτο, όμως μέχρι τότε, θα έχουν σχεδόν χαρισθεί  πολλά μενταγιόν των γιαγιάδων μας και πολλές ταυτότητες των παιδιών. Και όλα αυτά, γιατί στις δύσκολες στιγμές, η κοινωνία καταθέτει τον πραγματικό της εαυτό.

Φραγκιαδάκη Αναστασία, Γ4

Copyright © 2012-2013. 3ο Γενικό Λύκειο Ρεθύμνου. All Rights Reserved.