Παντελης Θαλασσινος,Δοξα Δεκεμβρη μηνα

♫♫♫ Παντελής Θαλασσινός ♫♫♫ Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης Μουσική: Παντελής Θαλασσινός Στολίζω δέντρο με τα χιόνια του Χριστού τραπέζι στρώνω με τα δώρα του χειμώνα εσύ το φως ενός ορίζοντα κλειστού που ρο φορώ του ταξιδιού μου αρραβώνα. Ανάβω φώτα και λαμπιόνια ζωηρά και μες στη φλόγα της γιορτής κεράκι λιώνω φωτογραφίζω αναμνήσεις στη σειρά να σε θυμάμαι όσο λείπω ένα χρόνο Παραμονή Πρωτοχρονιάς θα σε φιλήσω και μια ευχή πάνω στα χείλη σου θ’ αφήσω καθώς αργά θα ξετυλίγεις τον καιρό σου σαν παραμύθι να με βλέπεις στ’ όνειρό σου... Ζυμώνω δώδεκα Χριστόψωμα ζεστά με της αγάπης τη μαγιά κι άσπρο αλεύρι να τα μοιράσεις σε παιδάκια γελαστά να’ χουν να λένε για τη δόξα του Δεκέμβρη Παραμονή Πρωτοχρονιάς θα σε φιλήσω και μια ευχή πάνω στα χείλη σου θ’ αφήσω καθώς αργά θα ξετυλίγεις τον καιρό σου σαν παραμύθι να με βλέπεις στ’ όνειρό σου...

Θοδωρη Γκονη,Θελουν το χρονο τους(απο το blog του Σταθη Τσαγκαρουσιανου στη LIFO)

ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥΣ, θέλουν τον πόνο τους, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ξεφτέρια, ατσίδες, σαλταδόροι, επιτήδειοι, καπάτσοι, δεν καλιγώνουν τον ψύλλο, δεν είναι διαβόλου κάλτσες, δεν καρφώνουν σε πρώτο χρόνο, δεν είναι βόλλεϋ-μπωλ, θέλουν τον χρόνο τους, δεν είναι όλοι απ’ αυτούς που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει χάμω, που άμα τη εμφανίσει πέφτουν όλοι ξεροί. Μπορεί για δύο και τρία πρωταθλήματα ίσα ίσα να στέκονται στα πόδια τους ή και να σέρνονται και ξαφνικά —καθόλου ξαφνικά— στον τέταρτο τον χρόνο να τρίβεις τα μάτια σου, να μην τον αναγνωρίζεις, να πετάει και να λες: Είναι δυνατόν, αυτός είναι; Να τον βλέπεις για χρόνια πάνω στη σκηνή να ψάχνει, να χάνεται σε ξέρες και σε αδιέξοδα και ξαφνικά -καθόλου ξαφνικά— να βγαίνει και να έρχεται από δικό του, καταδικό του δρόμο, φωτεινός κι ανάλαφρος σαν σκέψη πρωινή και να αναρωτιέσαι φωναχτά: Δεν είναι δυνατόν, αυτός είναι; Να γράφει, να σβήνει πιο πολύ, να αμφιβάλλει, να φοβάται και να ντρέπεται να δείξει τα χαρτιά του και ξαφνικά-καθόλου ξαφνικά- ν’ ανοίξει πόρτες και παράθυρα, συρτάρια και τρεχούμενα νερά και τα τραγούδια του να τρέχουν, να κυλάνε σε βραγές, σε άγκαλιές, σε στόματα και σκαλοπάτια. Και να ρωτάς: Αυτός είναι ή συνωνυμία; Αυτός είναι. Ο άνθρωπος ήθελε τον χρόνο του, γυμναζόταν όταν εσύ βαθμολογούσες με το κόκκινο στιλό και τις απόψεις σου, όταν ξεδίπλωνες τις βαθυστόχαστές σου σκέψεις και τις κριτικές, αυτός έπινε το μαύρο γάλα, μεγάλωνε, κουβάλαγε, έχτιζε στην άμμο πύργους, έπλαθε τα χωματένια του πουλάκια, και όταν ήρθε εκείνη η ώρα φύσηξε στο στόμα τους και τούς έδωσε ζωή, φτερό, άνοιξε τα φτερά του, πέταξε. Πριν ήθελε την ενθάρρυνση και την εγκαρδίωση, το κλίμα το καλό, την τάφρο, το ανάχωμα, την προστασία απο τον φθόνο, τη μικροπρέπεια και την αντιζηλία, το «κάτω τα χέρια απ’αυτόν», το μάτι να τον δει, τον ραβδοσκόπο, τον ευαίσθητο ανιχνευτή, να πιάσει τα υπόγεια νερά, το τρέμουλο και τη λαχτάρα, τότε χρειαζόταν τον αέρα του ν’ ανθίσει, να δέσει τον καρπό, τώρα δεν τα χρειάζεται, δεν σας χρειάζεται, δυνάμωσε, φτάνει και περισσεύει η δύναμή του. Θέλουν τον χρόνο τους οι άνθρωποι, το πείσμα, τον ιδρώτα και την πίστη για πυξίδα τους. Τα σοβαρά τα στόματα, οι δάσκαλοι οι παλιοί, αυτό ορίζουν για ταλέντο. Μονάχα αυτό και τίποτε άλλο. Και λεν και κάτι ακόμα, πιο βαρύ και δύσκολο, αυτοί που θέλουνε πραγματικά να κάνουν κάτι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και βγαίνουν ξαφνικά -κΘΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥΣ, θέλουν τον πόνο τους, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ξεφτέρια, ατσίδες, σαλταδόροι, επιτήδειοι, καπάτσοι, δεν καλιγώνουν τον ψύλλο, δεν είναι διαβόλου κάλτσες, δεν καρφώνουν σε πρώτο χρόνο, δεν είναι βόλλεϋ-μπωλ, θέλουν τον χρόνο τους, δεν είναι όλοι απ’ αυτούς που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει χάμω, που άμα τη εμφανίσει πέφτουν όλοι ξεροί. Μπορεί για δύο και τρία πρωταθλήματα ίσα ίσα να στέκονται στα πόδια τους ή και να σέρνονται και ξαφνικά —καθόλου ξαφνικά— στον τέταρτο τον χρόνο να τρίβεις τα μάτια σου, να μην τον αναγνωρίζεις, να πετάει και να λες: Είναι δυνατόν, αυτός είναι; Να τον βλέπεις για χρόνια πάνω στη σκηνή να ψάχνει, να χάνεται σε ξέρες και σε αδιέξοδα και ξαφνικά -καθόλου ξαφνικά— να βγαίνει και να έρχεται από δικό του, καταδικό του δρόμο, φωτεινός κι ανάλαφρος σαν σκέψη πρωινή και να αναρωτιέσαι φωναχτά: Δεν είναι δυνατόν, αυτός είναι; Να γράφει, να σβήνει πιο πολύ, να αμφιβάλλει, να φοβάται και να ντρέπεται να δείξει τα χαρτιά του και ξαφνικά-καθόλου ξαφνικά- ν’ ανοίξει πόρτες και παράθυρα, συρτάρια και τρεχούμενα νερά και τα τραγούδια του να τρέχουν, να κυλάνε σε βραγές, σε άγκαλιές, σε στόματα και σκαλοπάτια. Και να ρωτάς: Αυτός είναι ή συνωνυμία; Αυτός είναι. Ο άνθρωπος ήθελε τον χρόνο του, γυμναζόταν όταν εσύ βαθμολογούσες με το κόκκινο στιλό και τις απόψεις σου, όταν ξεδίπλωνες τις βαθυστόχαστές σου σκέψεις και τις κριτικές, αυτός έπινε το μαύρο γάλα, μεγάλωνε, κουβάλαγε, έχτιζε στην άμμο πύργους, έπλαθε τα χωματένια του πουλάκια, και όταν ήρθε εκείνη η ώρα φύσηξε στο στόμα τους και τούς έδωσε ζωή, φτερό, άνοιξε τα φτερά του, πέταξε. Πριν ήθελε την ενθάρρυνση και την εγκαρδίωση, το κλίμα το καλό, την τάφρο, το ανάχωμα, την προστασία απο τον φθόνο, τη μικροπρέπεια και την αντιζηλία, το «κάτω τα χέρια απ’αυτόν», το μάτι να τον δει, τον ραβδοσκόπο, τον ευαίσθητο ανιχνευτή, να πιάσει τα υπόγεια νερά, το τρέμουλο και τη λαχτάρα, τότε χρειαζόταν τον αέρα του ν’ ανθίσει, να δέσει τον καρπό, τώρα δεν τα χρειάζεται, δεν σας χρειάζεται, δυνάμωσε, φτάνει και περισσεύει η δύναμή του. Θέλουν τον χρόνο τους οι άνθρωποι, το πείσμα, τον ιδρώτα και την πίστη για πυξίδα τους. Τα σοβαρά τα στόματα, οι δάσκαλοι οι παλιοί, αυτό ορίζουν για ταλέντο. Μονάχα αυτό και τίποτε άλλο. Και λεν και κάτι ακόμα, πιο βαρύ και δύσκολο, αυτοί που θέλουνε πραγματικά να κάνουν κάτι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και βγαίνουν ξαφνικά -καθόλου ξαφνικά— από εκεί που δεν το περιμένεις. Πηγή: www.lifo.grαθόλου ξαφνικά— από εκεί που δεν το περιμένεις. Πηγή: www.lifo.gr

SCORPIONS,Wind of change

28 χρονια απο την Πτωση του Τειχους του Βερολινου (9 Νοεμβριου 1989)

Τείχος του Βερολίνου: 28 χρόνια από την πτώση του μεγαλύτερου συμβόλου του Ψυχρού Πολέμου

Δημοσιεύθηκε: Ενημερώθηκε: 
BERLIN WALL COMES DOWN
 
Εκτύπωση
 
 
 

Μεταξύ της 12ης και 13ης Αυγούστου 1961, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας ανέγειρε το «Berliner Mauer», το μεγαλύτερο ίσως σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου, που χώριζε το ανατολικό από το δυτικό Βερολίνο επί 28 έτη. Για την κυβέρνηση του ανατολικού Βερολίνου, επρόκειτο για ένα «αντιφασιστικό τείχος προστασίας», ενώ για το δυτικό Βερολίνο και το δυτικό κόσμο στο σύνολό του ήταν το «Τείχος της Ντροπής».

Με την ανέγερση του Τείχους, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας προσπάθησε να σταματήσει την αυξανόμενη φυγή των κατοίκων της προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Το σιδηρούν παραπέτασμα που κρατούσε διχοτομημένη την Ευρώπη είχε βρει την απόλυτη έκφρασή του στο Τείχος του Βερολίνου. Μέχρι και σήμερα, δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να περάσουν το Τείχος και να βρεθούν στη δυτική πλευρά του, ενώ υπάρχουν μαρτυρίες που αναφέρουν ότι οι Ανατολικογερμανοί συνοριοφύλακες και οι Σοβιετικοί στρατιώτες πυροβολούσαν όσους επιχειρούσαν να διαφύγουν.

berlin wall comes down

berlin wall comes down

Το Τείχος έπεσε τη νύχτα της 9ης προς τη 10η Νοεμβρίου 1989 και ενώ η ΕΣΣΔ έφτανε στο τέλος της. Είχε προηγηθεί η απόφαση του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, να επιστρέψει στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης τόσο στην εσωτερική όσο και στη διεθνή πολιτική. Έτσι, η μία μετά την άλλη οι χώρες του Ανατολικού Μπλοκ άρχισαν να καταλύουν τα κομμουνιστικά καθεστώτα και να διεξάγουν εκλογές. Παράλληλα, οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου άρχισαν να εντείνουν τις διαδηλώσεις τους για εκδημοκρατισμό και ελευθερία διακίνησης, ειδικά όταν ο ηγέτης της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Έριχ Χόνεκερ, αρνήθηκε να συμμετάσχει στις εξελίξεις που δρομολόγησε ο Γκορμπατσώφ.

berlin wall comes down

berlin wall comes down

berlin wall comes down

berlin wall comes down

Το 1990, 118 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο κλήθηκαν να στολίσουν με τα γκράφιτί τους τα κομμάτια του Τείχους που στέκουν όρθια. Έτσι, σήμερα οι επισκέπτες μπορούν να δουν από κοντά αυτό το «ζωντανό» σημείο του Βερολίνου που έχει απομείνει για να θυμίζει στους παλιότερους και να μαθαίνει στους νεότερους την πολύ πρόσφατη και επώδυνη ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

ΝΟΕΜΒΡΗΣ...(Ηλια Κατσουλη-Παντελη Θαλασσινου)

Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει μ'ένα τρένο Αθήνα-Λάρισα ωραία Θεσσαλία Στην Κατερίνη ακούει τραγούδι αγαπημένο με μια πληγή από παλιά μελαγχολία Στη Σαλονίκη φθάνει απόγευμα στις έξι μ'ένα καιρό που όλο σκέφτεται να βρέξει Στη Σαλονίκη φθάνει απόγευμα στις έξι μ'ένα καιρό που όλο σκέφτεται να βρέξει Νοέμβρης μήνας... Νοέμβρης μήνας... Νοέμβρης μήνας με καράβι ταξιδεύει Χανιά-Ηράκλειο και κόλπο Μιραμπέλου του Μεθυστή τα πανηγύρια μνημονεύει Αγίου Μηνά και Μιχαήλ του Αρχαγγέλου Το Ρεθυμνιώτικο σκοπό παίζει στη λύρα και λέει του έρωτα τα πάθη και τη μοίρα, το Ρεθυμνιώτικο σκοπό παίζει στη λύρα και λέει του έρωτα τα πάθη και τη μοίρα, Νοέμβρης μήνας... Νοέμβρης μήνας... Νοέμβρης μήνας... Νοέμβρης μήνας με το ΚΤΕΛ στην Πάτρα πάει μέρα γιορτής νιώθει το κρύο ν' αντριεύει αφού ευχήθηκε στην πόλη που αγαπάει τριάντα μέρες στη βαλίτσα του μαζεύει Η μοναξιά του σαν ανήμερο θηρίο και φεύγει μ'ένα κουρασμένο λεωφορείο, Η μοναξιά του σαν ανήμερο θηρίο και φεύγει μ'ένα κουρασμένο λεωφορείο, Νοέμβρης μήνας... Νοέμβρης μήνας... Νοέμβρης μήνας... Νοέμβρης μήνας...

Copyright © 2012-2013. 3ο Γενικό Λύκειο Ρεθύμνου. All Rights Reserved.