Οι παλιες μαμαδες(του Σταθη Παχιδη,στο Protagon)

Οι παλιές μαμάδες…

Στάθης ΠαχίδηςΣτάθης Παχίδης14 ΜΑΪΟΥ 2017, 04:17

Οι παλιές μαμάδες ήταν πάντα εκεί. Την ώρα που γύριζες απ’ το σχολείο, να δουν τα γόνατα σου τα γδαρμένα στο ποδόσφαιρο, να σε στείλουν να πλύνεις χέρια πριν το φαγητό, να μάθουν για τη μέρα που είχες.

Οι παλιές μαμάδες ήταν πάντα εκεί. Να σου κρατούν βιβλίο, να στη σπάνε για μελέτη κι επιμέλεια, να κρυφακούν τηλέφωνα, ραντεβού και παρέες, να αποδοκιμάζουν μ’ ένα βλέμμα, να σ’ απογειώνουν μ’ ένα άγγιγμα.

Οι παλιές μαμάδες ήταν πάντα εκεί. Την ώρα που άλλαζε το σώμα σου κι αναρωτιώσουν αν γίνεσαι λυκάνθρωπος ή αν είσαι η αιμάσσουσα αγαπημένη του κόμη Δράκουλα. Τις νύχτες που τον/την σκεφτόσουν, τις ώρες που το έσκαγες για τα πρώτα ραντεβού.

Οι παλιές μαμάδες ήταν πάντα εκεί, κυρίως όταν επέστρεφες από την κοπάνα ή όταν δικαιολογούσαν απουσίες, λάθη και ζαβολιές, ασπίδα μπροστά σ’ άτεγκτους δασκάλους και πατεράδες.

Οι παλιές μαμάδες ήταν πάντα εκεί. Επιστήμονες της τέχνης «κάνω-τα-στραβά-μάτια» και ιέρειες της συγχώρεσης, έστω και αν έκαναν πως δε μύριζε το δωμάτιο απ’ τα πρώτα καπνίσματα, έστω κι αν τάχα μου έπρεπε να λείψουν ως αργά έξω, για να αφήσουν το σπίτι έρμαιο για φιλίες, μουσικές ή έρωτες.

Οι παλιές μαμάδες ήταν πάντα εκεί. Για να κατανοήσουν το ακατανόητο, να εκφράσουν το ανείπωτο, να πετύχουν το δύσκολο. Για να δυναμώσουν το πέταγμα ή και για να ψαλιδίσουν τα φτερά – με βεβαιότητα έλεγαν πως αυτές ξέρουν, πάρε ζακέτα. Μεγαλώνοντας γιγαντώνει μέσα σου η πιθανότητα πως μάλλον τελικά ήξεραν και πως ο κόσμος αυτός χρειάζεται ζακέτα.

Οι νέες μαμάδες είναι αδικημένες γιατί κάνουν αγώνα χρόνου – κακούργα χειραφέτηση, κακούργα παραγωγή. Είναι ο αγώνας άνισος και η ήττα μάλλον προδιαγεγραμμένη γιατί ο κοινός χρόνος, η κοινή ζωή δεν υπάρχει. Οι νέες μαμάδες εξοικειώνουν δεκάχρονα με κλειδαριές ασφαλείας, κινητά του εφησυχασμού και φούρνους μικροκυμάτων, με ολοήμερα και τάχα δημιουργική απασχόληση, με πρόσωπα ξένα στο πόδι τους αλλά όχι και στην ψυχή των παιδιών. Το κέντρο του κόσμου, η εστία, μόνο από μαμάδες ξέρει και πολλαπλάσιο έως αβάσταχτο είναι το βάρος της νέας μαμάς, για να εστιάσει και να επικεντρώσει τις  ζωές τριγύρω της.

Γιατί οι παλιές μαμάδες ήταν πάντα εκεί. Γιατί οι παλιές μαμάδες, ακόμη κι αν έφυγαν, είναι πάντα εδώ.

 

 

Τανια Τσανακλιδου,ΜΑΜΑ ΓΕΡΝΑΩ(Για τη Μερα της Μητερας)

Μαμά γερνάω

Μουσική: Κραουνάκης Σταμάτης
Στίχοι: Νικολακοπούλου Λίνα

Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και στα φέρνω
Ρωτάς για την καριέρα μου τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα
για να ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα
κι ανοίγω το ψυγείο σου το έλα και τ αντίο σου
ζητούσα στη ζωή μου, πάνω απ όλα

Μαμά, πεινάω, μαμά, φοβάμαι, μαμά, γερνάω
και τρέμω να μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς
ωραία, νέα κι ατυχής

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα χω φυλαγμένα
και τέλειωσα με άριστα, αλλά δεν έχω ευχάριστα
μαμά, όλα στον κόσμο είναι γραμμένα

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σου φέρνω ανεμώνες
και κοίτα ένα μυστήριο του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σα δυο σταγόνες

Μαμά, πεινάω, μαμά, φοβάμαι, μαμά, γερνάω
και τρέμω να μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς
ωραία, νέα κι ατυχής

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ(Δ.Σαββοπουλος)

Όλες οι γραμμές μας στραβωθήκαν κι αποτύχαν
Ευτυχώς το νοιώθω απόλυτα καθώς
Άπ' το πίσω κάθισμα κοιτώ τα ίδια μέρη
Τρυφερά με τα φανάρια μου σβηστά
Άθλια χωριουδάκια κι ασυνάρτητη επαρχία
Καθετί μισοχωμένο μες τη γη
Όπως το κωφάλαλο αδερφάκι τώρα λάμπει
Με το φώς που βγάζει ο κόσμος ο μουγκός

Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά
Θ' ανταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά
Και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί
Σαν ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί
Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ
Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό
Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ' αγαπάω ο φτωχός
Δώσ' μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός

Δίπλα από το κύμα έχει τ' άλογα λυμένα
Θα τον δεις ο ασπροντυμένος μπουζουκτσής
Κι όλο κατεβαίνουν καπνεργάτριες και προσκόποι
Με φακούς μέσα από κρότους και καπνούς
Τρέχουνε τα πεύκα το φεγγάρι ξεδιπλώνει
Διαρκώς με γάζες σκοτεινές το φως
Κι άγριες παρέες νεαρών με γυφτοπούλες
Προσπερνούν και μαγεμένο μ' οδηγούν

Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά
Θ' ανταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά
Και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί
Σαν ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί
Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ
Μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό
Όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ' αγαπάω ο φτωχός
Δώσ' μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ(Βικυ Μοσχολιου)

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος.
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος.
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, Δίσκος "ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ", 1974.

http://stihoi-ellinika-tragoudia.blog...

Στο περιβολάκι
μπρος στην εκκλησιά
έμοιαζες πουλάκι 
σ΄άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι 
κράταγες στο χέρι 
κι έλεγες: "Ραβί 
σώσε μας και πάλι"! 
Ητανε Μεγάλη 
Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες 
γύρισε η χρονιά
του πολέμου οι δείχτες 
σήμαναν εννιά 
κι είδαμε να βγαίνει 
μ΄όψη κολασμένη 
μέσα απ΄το κλουβί
το φριχτό τσακάλι 
Ητανε Μεγάλη 
Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα 
έρμα τα χωριά 
πάλευαν τα νειάτα 
για τη λευτεριά 
κι όταν ήρθα λίγο 
να σε δω πριν φύγω 
έκλαιγες βουβή με 
σκυφτό κεφάλι 
Ητανε Μεγάλη 
Παρασκευή.

ΑΠΡΙΛΗΣ(Παντελης Θαλασσινος)


Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Ένας ευαίσθητος Απρίλης
Ένας αθέατος καιρός
Γελάει το φρουρό της πύλης
Και βγαίνει ήλιος λαμπερός

Πετά τα ρούχα του στρατιώτη
Φορά πουκάμισο λευκό
Και στην αγάπη του την πρώτη
Στέλνει ένα όνειρο γλυκό

Φέρνει μια ζάλη στους ανέμους
Ανατριχίλα στο νερό
Με την καρδιά στήνει πολέμους
Και με τον έρωτα χορό

Από τους κήπους κόβει βάγια
Κι απ' την αυλή του πασχαλιές
Για να στολίσει τα ναυάγια
Που μείνουν δίχως αγκαλιές

Copyright © 2012-2013. 3ο Γενικό Λύκειο Ρεθύμνου. All Rights Reserved.