Κάνε μου λιγάκι like

του Χρήστου Μιχαηλίδη

Photo: misspixels@Flickr

Το «φρούτο» ευδοκιμεί στο Ίντερνετ. Το καλλιεργώ και εγώ, παρά τη θέλησή μου, στο ιστολόγιό μου. Το συναντώ πολλές φορές να συνοδεύει, ως νεκροθάφτης, ακόμα και θλιβερές ειδήσεις ή εικόνες. Στο YouTube, όταν αναρτήθηκε για πρώτη φορά η φωτογραφία του τραγουδιστή Μάικλ Τζάκσον νεκρού, μέσα σε 30 λεπτά καταγράφηκαν 987 «likes»!

Που σημαίνει τι, άραγε; Ότι σε 987 ηλίθιους, ή άρρωστους, ή σχιζοφρενείς, ή ανώμαλους, «άρεσε» η εικόνα ενός νεκρού ανθρώπου; Κι αν όχι, τι άλλο μπορεί να σημαίνει αυτό το «like», αν δεν σημαίνει αποδοχή;

Εκείνο, όμως, που ξέρω στα σίγουρα, είναι ότι αυτά τα δήθεν αθώα «κτυπήματα», διάφοροι αυτοονομαζόμενοι γκουρού του μάρκετιγκ και της επικοινωνίας τα μεταφράζουν με άλλους τρόπους και άλλους κώδικες, και φτάνουν έτσι να καθορίζουν εμπορικές πολιτικές και τακτικές προώθησης προϊόντων, ιδεών και τάσεων.

Σε sites και blogs που φιλοξενούν άρθρα απόψεων, τα «likes» ή τα «κτυπήματα» μπορεί να καθορίσουν κάποιο άρθρο ως δημοφιλές, που σημαίνει ότι θα διατηρηθεί για περισσότερο χρόνο στη βιτρίνα του πόρταλ ή του ιστολογίου, γεγονός που κατά πολλούς ισοδυναμεί με καταξίωση η οποία, με άλλα κριτήρια, πιο σοβαρά, μπορεί και να μην υπήρχε καν.

Στις τηλεοπτικές μετρήσεις, «ποσοτική υπεροχή» δεν ισοδυναμεί αναγκαστικά με αποδοχή. Δηλαδή, μπορεί να βλέπω στην οθόνη μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή, ή να είναι απλώς «ξεχασμένη» εκεί η τηλεόρασή μου, και η AGB θα με καταγράψει ως «μονάδα», και μάλιστα «θετική». Ποιος τόπε;

Ίδια μέθοδος ακολουθείται και στο Ιντερνετ. Κάνεις «κλίκ» και διαβάζεις ένα άρθρο, και αμέσως το καθιστάς «δημοφιλές». Ποιος με ρώτησε; Κανείς. Ένα κουμπί. Και αυτό το κουμπί, «καθορίζει» και την μοίρα του προϊόντος στην αγορά. Εξωφρενικό.

Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που δεν μπορούν να είναι μόνο θέμα γούστου. Ένα πιροσκί, ναι μπορεί. Ένα χρώμα, και αυτό. Μία μπλούζα, επίσης. Ένα εστιατόριο, οπωσδηποτε. Δεν μπορείς, όμως, να κάνεις «like», ή «dislike» τον Σαίξπηρ,  ή τον Όμηρο, λες και μόλις δοκίμασες ένα γιαούρτι με μέλι, και ένα άλλο με φρούτα. Δεν μπορείς να κάνεις «like» ή «dislike», μια καντάτα του Μπαχ ή μια σονάτα του Μπετόβεν, σαν να προβάρεις μια φούστα σε κατάστημα, ή να κρίνεις τραγουδάκια στο τσίρκο της Γιουροβίζιον.

Εγώ προσωπικά, δεν δίνω ποτέ σημασία σε αυτά τα «προκάτ» σχόλια. Τι σημαίνει cool; Τι σημαίνει interesting;

Επί του τελευταίου, έχω και μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Αληθινή. Επί πρωθυπουργίας του, ο κ. Μητσοτάκης επισκέφθηκε κάποτε το BBC στο Λονδίνο, και έγινε δεκτός από τον επικεφαλής του Οργανισμού. Κατά την διάρκεια της συνομιλίας τους, ήταν προφανές ότι ο Βρετανός δεν έβρισκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την κουβέντα και μάλιστα κάποιες στιγμές έδειχνε να δυσφορεί και να βαριέται αφόρητα. Και χωρίς να δίδει πολλή σημασία σε όσα του έλεγε ο κ. Μητσοτάκης, χαμογελούσε παγωμένα και ειρωνικά σχολίαζε “very interesting”.

Ο κ. Μητοστάκης, μετά τη συνάντηση, έδειχνε πολύ ευχαριστημένος. Διότι, όπως μας είπε, ο Εγγλέζος έβρισκε «πολύ ενδιαφέροντα όσα του έλεγα». Στην πραγματικότητα, βεβαίως, συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο.

Να, λοιπόν, και μια άλλη πτυχή του πόσο εύκολα μπορεί να εξευτελίσει κάποιος ακόμα και μία λέξη που, «στεγνή», έχει θετική ερμηνεία. Very interesting, έλεγε ο Άγγλος. Και ο δικός μας χάρηκε με αυτό που του έλεγε, αγνοώντας όμως εκείνο που εννοούσε!

Ηθικό δίδαγμα; Αγνοήστε όλες αυτές τις ηλίθιες «ταμπέλλες» που συνοδεύουν κάθε σχεδόν ανάρτηση. Μην δίνετε σ’ αυτές καμία σημασία, διότι πραγματικά δεν έχουν καμία σημασία. Και να είστε βέβαιοι πως, όταν μια μέρα πεθάνετε και βρεθεί κάποιος ηλίθιος να ανεβάσει φωτογραφία από την κηδεία σας, θα βρεθεί άλλος ένας πολύ πιο ηλίθιος να πατήσει το «like»!

Ένα άρθρο των Πρωταγωνιστών

ένα άρθρο των πρωταγωνιστώ
  •  

30 και κάτι

της Μαργαρίτας Θάνου
 
Παιδί δεν πεινούσες, δεν αγωνιούσες, μόνο αποκτούσες. Ως έφηβος έγνοιες –πέραν των κοινότοπων- δεν είχες. Με τα ιδιαίτερά σου, τα καινούρια σου αθλητικά, το χαρτζηλίκι σου το σταθερό, θεωρούσες επανάσταση τα μακρυά σου μαλλιά. Ως φοιτητής ανέμενες το μηνιάτικό από την οικογένειά σου, την οποία- έλα, να είσαι ειλικρινής...-έβλεπες ως μέσο επίτευξης των σπουδαίων στόχων σου και μόνο. Ουδεμία ουσιαστική ενασχόληση με αυτή, χτυπούσε το τηλέφωνό σου και τους απέφευγες, τους άκουγες να είναι προβληματισμένοι και στρουθοκαμήλιζες, κάποιες στιγμές τα έβαζες κάτω και τα μαθηματικά δεν έβγαιναν, μα εκείνοι ήταν οι γονείς, πάντα αντεπεξέρχονταν, έτσι θα γινόταν και πάλι. Και γινόταν. Και μετά...Μετά εξωτερικό. Δε νοείται νέος, ωραίος, επιτυχημένος χωρίς εξωτερικό, βρε αδερφέ. Και πήγες. Και τα δίδακτρα ήταν ακριβά και τα νοίκια ακριβότερα και δεν ήσουν το μόνο παιδί της οικογένειας που σπόυδαζε. Μα και πάλι εφησύχασες. Γονείς είναι, θα τα βγάλουν πέρα. Πάντα τα έβγαζαν. Τί κι αν ο πατέρας δε φαίνεται πολύ καλά τελευταία, τί κι αν κάθε φορά που επιστρέφεις για διακοπές η οξυδέρκειά σου δε σου επιτρέπει να μην παρατηρήσεις τις ανήσυχες συζητήσεις, τις συχνές διενέξεις, τα ύποπτα τηλέφωνα που αναστάτωναν; Εσένα σου χρωστούσε η ζωή, ο κόσμος, η οικογένεια. Εσύ δε χρειαζόταν να κουράζεσαι με τόσο επουσιώδη ζητήματα. Ευκολία. Άνεση. Εσύ διάβαζες για το σοσιαλισμό, αποστήθιζες τη διαθήκη του Κατσαρού και ήσουν έτοιμος για τα πολλά, για τα μεγάλα, για τα εύκολα.

Και όταν το τέλος στα εύκολα ήρθε, όταν το αποθεματικό στέρεψε και η αλήθεια που χρόνια γνώριζες, αλλά απέφευγες να δεις, αποκαλύφθηκε, απέμεινες για λίγο να αιωρείσαι. Να ψάχνεις απαντήσεις σε ερωτήματα, να επαναπροσδιορίζεις το ρόλο σου, να μαθαίνεις να ζεις με τα δικά σου μέσα. Μα εσένα αυτό δε στο δίδαξε κάποιος. Εσύ ήξερες να δημιουργείς, να υπάρχεις, να ταξιδεύεις, να διαβάζεις από τα έτοιμα. Τα δύσκολα ήταν για τους άλλους πάντα. Και τώρα τί; Πώς ξεφεύγεις από την ηθελημένη σου νεφελοβασία; Δεν ξεφεύγεις. Τώρα είναι η ηλικία σου να διαπρέψεις, να ανοίξεις τη δική σου επιχείρηση, να μην έχεις κάποιον να σε εποπτεύει, να σε οριοθετεί. Η οικογένεια χρήματα δεν έχει. Στην άκρη η οικογένεια. Μια εξ αγχιστείας οικογένεια, ωστόσο; Μα ναι. Αυτό είναι μια κάποια λύση. Θα ντύσεις την ανάγκη επιθυμία, την αδυναμία έρωτα και θα πορευτείς. Μπορεί από κάπου να το ξεσήκωσες κι εσύ το μοτίβο αυτό...

Μην άγχεσαι. Είναι πανανθρώπινη ιδιότητα και προαιώνια το βόλεμα. Δεν είσαι ο μόνος. Τουναντίον. Ανήκεις στη συντριπτική, την απόλυτη πλειοψηφία. Θα συνεχίσεις αναπόσπαστος να μελετάς, να δημιουργείς, να προβληματίζεσαι. Και να γνωρίζεις. Να γνωρίζεις πως υπάρχουν και κάποιοι εκεί έξω που ανταποκρίνονται στο αύταρκες της ανθρώπινης ύπαρξης, που στέκονται μονάχοι όρθιοι και αντιπαλεύουν τα τέρατα, γιατί ξέρουν, όπως κι εσύ, πως η ύπαρξη μόνο μέσα από τα δύσκολα μετατρέπεται σε ζωή. Αυτή η γνώση σου είναι που ενίοτε σε κρατά ξύπνιο τα βράδια. Όταν κι αυτή εφησυχάσει, θα κοιμάσαι πια ήσυχος. Οι άλλοι, όμως, θα παραμένουν άγρυπνοι και σε εγρήγορση, ανεξάρτητοι και αυτόνομοι.

Αυτούς τους τελευταίους ονειρεύομαι ως πολίτες της νέας Ελλάδας. Ως τότε...

Ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
 

Μια γενια σε αναμονη!

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.

Διαβάστε περισσότερα: Μια γενια σε αναμονη!

"Αγάπα τον πλησίον σου"

Της Ολγας Σελλα

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ευχόμαστε διάφορα που θα θέλαμε να εγκατασταθούν γύρω μας την ερχόμενη χρονιά. Το πιο σύνηθες είναι οι ευχές να ακολουθούν την αρίθμηση του ημερολογιακού έτους: 2013 ευχές για φέτος, π.χ. Και κάθε χρόνο, όλοι, υποσχόμαστε, στον εαυτό μας και στους άλλους, πως όλα θα τα κάνουμε αλλιώς, όλα θα γίνουν αλλιώς.

Τι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Θα μπορούσε να αρχίσει να μειώνεται αυτός ο τεράστιος αριθμός ανέργων; Θα μπορούσαν να αρχίσουν να φωτίζονται, με νέες ιδέες και νέα προϊόντα, οι δεκάδες κλειστές βιτρίνες;

Διαβάστε περισσότερα: "Αγάπα τον πλησίον σου"

Καλά Χριστούγεννα!

Του  Νίκου Δήμου

Ο ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ είχε πει κάποτε: «Δεν ξέρω αν είμαι Χριστιανός, αλλά Ορθόδοξος είμαι οπωσδήποτε».

ΟΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ την ποίηση και τη ζωγραφική του, καταλαβαίνει τι εννοεί.

ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝΟ θα έλεγα κι εγώ: «Είμαι άθεος, αλλά τα Χριστούγεννα τα αγαπώ ιδιαίτερα».

ΣΤΟ ΚΑΤΩ-ΚΑΤΩ τα Χριστούγεννα έχουν περιστασιακή σχέση με τον Χριστό. Είναι μια πανάρχαια γιορτή που συμβολίζει την αναγέννηση του φωτός. Οι πρώτοι Χριστιανοί γιόρταζαν τη γέννηση του Ιησού σε άλλη ημερομηνία. Τη μετέθεσαν για να συμπέσουν με τη γιορτή του φωτός άλλων θρησκειών (Μίθρα, κ.λπ.). Έβαλαν και το φως στα χριστουγεννιάτικα τροπάρια.

ΑΛΛΑ ΑΥΤΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ της θρησκείας. Εγώ αγαπώ τα Χριστούγεννα επειδή μου θυμίζουν πράγματα φορτωμένα συναίσθημα. Πρώτα απ’ όλα, τα παιδικά μου χρόνια: τα λιτά και σκοτεινά, αλλά πάντα τρυφερά κατοχικά Χριστούγεννα. Έπειτα, τα χρόνια στη Γερμανία, όπου έζησα την πλήρη τελετουργία του γεγονότος. (Γι’ αυτούς τα Χριστούγεννα είναι Η μεγάλη γιορτή - όπως για μας το Πάσχα). Και μετά: άλλες χρονιές, άλλους ανθρώπους, άλλες στιγμές αγάπης, χαράς ή και πόνου. (Μια πολυαγαπημένη ύπαρξη έφυγε ανήμερα).

Διαβάστε περισσότερα: Καλά Χριστούγεννα!

Copyright © 2012-2013. 3ο Γενικό Λύκειο Ρεθύμνου. All Rights Reserved.