Προστατέψτε τους ήρωες

του Νίκου Μπίστη

Προστατέψτε ήρωες και σύμβολα πρώτα από όλα από τους εαυτούς τους. Μια αποστροφή μου στην ΝΕΤ για τον Μανώλη Γλέζο («ο σεβαστός σε όλους μας Μανώλης Γλέζος με την ομιλία του στην Βουλή μας υπενθύμισε ότι είναι καλό να αποσυρόμαστε έγκαιρα») έδωσε την ευκαιρία στους έτοιμους από καιρό – που βέβαια δεν άκουσαν ούτε κατάλαβαν τι είπα – να μου επιτεθούν γιατί δεν σεβάστηκα τον ήρωα και την Ιστορία της Αριστεράς.

Φοβάμαι ότι ακριβώς το αντίστροφο συμβαίνει και πρέπει κάποιοι επιτέλους να προστατεύσουν τον Μανώλη Γλέζο και τον Μίκη Θεοδωράκη από μια στάση που τους εκθέτει, βλάπτει την εικόνα τους και δεν προσθέτει στην Ιστορία τους. Που διαμορφώθηκαν σε άλλες συνθήκες όταν η καθημαγμένη Αριστερά της μετεμφυλιακής περιόδου είχε απόλυτη ανάγκη όχι μόνο από ήρωες και σύμβολα αλλά ακόμα και από Τσουκαλάδες και Κατσώτες για να βγει από το περιθώριο στο οποίο την ήθελε καθηλωμένη η νικήτρια παράταξη του εμφυλίου. Όταν, δηλαδή, η κριτική στάση αποτελούσε πολυτέλεια, άλλο ότι την έλλειψη αυτής της «πολυτέλειας» την πλήρωσε πανάκριβα το αριστερό κίνημα τα επόμενα χρόνια και όπως φαίνεται ακόμα καταβάλλει τίμημα. Την κατάσταση ανάγκης την αποτύπωσε με τον καλύτερο τρόπο και με το χαρακτηριστικό χιούμορ του ο Ηλίας Ηλιού όταν είπε για ένα από αυτά τα στελέχη: «Τον τάδε τον έχουμε στην ΕΔΑ σαν το τίμιο ξύλο».

Οι πολιτικοί πρόσφυγες, οι εξόριστοι, οι φυλακισμένοι, ήσαν εξ ορισμού σωστοί και υπεράνω κριτικής. Ήσαν οι «δικοί μας Χριστοί, οι δικοί μας Άγιοι» όπως έλεγε ο Ρίτσος. Ακόμα και αν ήσαν ξύλα απελέκητα , όπως υπονόησε ο Ηλιού. Χωρίς την κομψότητα του Ηλιού ο Χόρχε Σεμπρούν, στην «Αυτοβιογραφία του Φεδερίκο Σάντσεθ ( το επαναστατικό ψευδώνυμο του ίδιου όταν καθοδηγούσε την παράνομη δουλειά του Ισπανικού ΚΚ) το αποτυπώνει σκληρά αλλά δίκαια: « Γνωρίζω περισσότερους από ένα συντρόφους οι οποίοι μπήκαν ανόητοι στην φυλακή και βγήκαν ηλίθιοι, Από μια άποψη αντικειμενικά επαναστατική, η μυθοποίηση της φυλακής είναι κάτι παράλογο».

Αν την δεκαετία του 50 και του 60 το παράλογο ήταν «λογικό», εν έτει 2013 είναι αδικαιολόγητο να μην τολμάμε να ασκήσουμε κριτική σε εξόφθαλμα σφαλερές και επικίνδυνες απόψεις. Και είναι αποκρουστικό πολιτικές ηγεσίες να επενδύουν στο κτηθέν την προηγούμενη περίοδο κύρος αγωνιστών και συμβόλων για να αντιπαρατεθούν σε μια πολιτική που μόνο εξωτερικές ομοιότητες έχει με την περίοδο στην οποία έδρασαν οι τελευταίοι. Γιατί Γερμανοί ήσαν αυτοί που περιφρουρούσαν την σβάστικα στην Ακρόπολη το 41, όταν ο Γλέζος με τον Σάντα την κατέβασαν. Γερμανοί είναι και αυτοί που μας δανείζουν σήμερα και αυτό δεν αρέσει στον Τσίπρα και τον Γλέζο. Μόνο που οι πρώτοι ήσαν ναζί ενώ οι δεύτεροι πολίτες και πολιτικοί μιας ισχυρής δημοκρατίας. Είναι κάτι περισσότερο από ανοησία , είναι λάθος να μπερδεύεις σκόπιμα περιόδους και πρωταγωνιστές.

Αυτά που είπε ο Μανώλης Γλέζος για το cui bono (ποιος ωφελείται) από την τρομοκρατία και τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι μπορεί να είναι και φίλιες προς την ΝΔ δυνάμεις είναι μεγάλο λάθος. Αν ισχύει στην πολιτική ότι και στο ποινικό δίκαιο τότε ο Μητσοτάκης επειδή είχε πολιτικό όφελος από την δολοφονία του Μπακογιάννη θα οργάνωσε την εκτέλεση του γαμπρού του. Στον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν ότι αυτά που είπε ο Γλέζος είναι λάθος. Αλλά δεν τολμάνε να του το πουν γιατί – για τους λόγους που προανέφερα – έβαλαν τον Μανώλη Γλέζο στην πρώτη γραμμή του αντιμνημονιακού – αντιγερμανικού αγώνα ( που έληξε άδοξα με την συνάντηση Τσίπρα – Σόιμπλε). Και το πρόβλημα, όπως φάνηκε από την τοποθέτηση του Γλέζου στην Βουλή, είναι ότι οι παραστάσεις του τον οδηγούν σε άλλες εποχές. Η ΝΔ και να ήθελε δεν είναι ΕΡΕ, η δημοκρατία που οικοδομήσαμε όλοι μετά το 1974 δεν επιτρέπει την ύπαρξη παρακράτους τύπου «καρφίτσα» που υπονοεί ο Γλέζος. Και με αυτή την λογική αντί να βοηθάει στην ομόθυμη καταδίκη της τρομοκρατίας συσκοτίζει τα πράγματα. Αυτό βέβαια δεν δικαιολογεί την πρεμούρα με την οποία ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απαντάει με λάθος στο λάθος σπεύδοντας να χρεώσει στον ΣΥΡΙΖΑ περίπου κάθε έκνομη πράξη. Και ψάχνοντας ποιος άρχισε πρώτος την ενοχοποίηση θα διασπάσουμε το μέτωπο των δυνάμεων του συνταγματικού τόξου κατά της βίας.

Αλλά για να γυρίσουμε στο θέμα μας, προσθέτει η αφαιρεί στον μύθο του Μίκη η εικόνα με τον Καμμένο να τον παίρνει από το χέρι και να ενώνουν τις ανντιμνημονιακές κορώνες τους στην πάνω πλατεία Συντάγματος; Υπάρχει κανείς που θα διαγράψει τον Μίκη που τον τραγούδησε η Αριστερά χτες και μετά όλη η Ελλάδα, τον Μίκη Πρόεδρο των Λαμπράκηδων και του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου; Και δεν είναι καλύτερα για όλους να ξεχάσουμε όσα έχει πει τα τελευταία χρόνια για τους Εβραίους, τους Γερμανούς, τους πολιτικούς του αντιπάλους και άλλα πολλά; Σχεδόν όλα; Και τον βοηθάμε όταν πολύ βολικά ξεχνάμε (με πρώτο τον ίδιο) ότι μετά το δύσκολο 89 ήταν Υπουργός στην κυβέρνηση της ΝΔ, με την ίδια ευκολία με την οποία θέλουν να ξεχνούν στον ΣΥΡΙΖΑ ότι ο Μανώλης Γλέζος ήταν βουλευτής στο ΠΑΣΟΚ κατά την πιο αυριανική περίοδο;

Κάθε άνθρωπος, βέβαια, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, όμως η μοίρα είναι κοινή. Και όσο ο χρόνος αδυσώπητα περνάει και η «μηχανή» αναπόφευκτα παρουσιάζει προβλήματα, προβάλλουν οι αδυναμίες του. Γαντζώνεται στο χτες, βλέπει το παρόν μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς του παρελθόντος δεν συμφιλιώνεται εύκολα με την ιδέα ότι ο κόσμος θα προχωρήσει και χωρίς αυτόν. Θέλει με κάθε τρόπο όχι μόνο να συμμετέχει στο ταξίδι αλλά να καθορίζει και την πορεία του μέχρι τέλους.. Και τότε εύκολα πέφτει θύμα κολακείας και επιτηδείων που εργάζονται δι ίδιον όφελος. Και εκεί χρειάζονται οι πραγματικοί φίλοι. Αυτοί που θα του πουν «φτάνει, μέχρι εδώ» και δεν θα επιτρέψουν στον μύθο να ανακατευτεί με τα βαλτόνερα μιας καθημερινότητας που πλέον τον υπερβαίνει.

΄Ενα άρθρο των πρωταγωνιστών

Κάνε μου λιγάκι like

του Χρήστου Μιχαηλίδη

Photo: misspixels@Flickr

Το «φρούτο» ευδοκιμεί στο Ίντερνετ. Το καλλιεργώ και εγώ, παρά τη θέλησή μου, στο ιστολόγιό μου. Το συναντώ πολλές φορές να συνοδεύει, ως νεκροθάφτης, ακόμα και θλιβερές ειδήσεις ή εικόνες. Στο YouTube, όταν αναρτήθηκε για πρώτη φορά η φωτογραφία του τραγουδιστή Μάικλ Τζάκσον νεκρού, μέσα σε 30 λεπτά καταγράφηκαν 987 «likes»!

Που σημαίνει τι, άραγε; Ότι σε 987 ηλίθιους, ή άρρωστους, ή σχιζοφρενείς, ή ανώμαλους, «άρεσε» η εικόνα ενός νεκρού ανθρώπου; Κι αν όχι, τι άλλο μπορεί να σημαίνει αυτό το «like», αν δεν σημαίνει αποδοχή;

Εκείνο, όμως, που ξέρω στα σίγουρα, είναι ότι αυτά τα δήθεν αθώα «κτυπήματα», διάφοροι αυτοονομαζόμενοι γκουρού του μάρκετιγκ και της επικοινωνίας τα μεταφράζουν με άλλους τρόπους και άλλους κώδικες, και φτάνουν έτσι να καθορίζουν εμπορικές πολιτικές και τακτικές προώθησης προϊόντων, ιδεών και τάσεων.

Σε sites και blogs που φιλοξενούν άρθρα απόψεων, τα «likes» ή τα «κτυπήματα» μπορεί να καθορίσουν κάποιο άρθρο ως δημοφιλές, που σημαίνει ότι θα διατηρηθεί για περισσότερο χρόνο στη βιτρίνα του πόρταλ ή του ιστολογίου, γεγονός που κατά πολλούς ισοδυναμεί με καταξίωση η οποία, με άλλα κριτήρια, πιο σοβαρά, μπορεί και να μην υπήρχε καν.

Στις τηλεοπτικές μετρήσεις, «ποσοτική υπεροχή» δεν ισοδυναμεί αναγκαστικά με αποδοχή. Δηλαδή, μπορεί να βλέπω στην οθόνη μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή, ή να είναι απλώς «ξεχασμένη» εκεί η τηλεόρασή μου, και η AGB θα με καταγράψει ως «μονάδα», και μάλιστα «θετική». Ποιος τόπε;

Ίδια μέθοδος ακολουθείται και στο Ιντερνετ. Κάνεις «κλίκ» και διαβάζεις ένα άρθρο, και αμέσως το καθιστάς «δημοφιλές». Ποιος με ρώτησε; Κανείς. Ένα κουμπί. Και αυτό το κουμπί, «καθορίζει» και την μοίρα του προϊόντος στην αγορά. Εξωφρενικό.

Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που δεν μπορούν να είναι μόνο θέμα γούστου. Ένα πιροσκί, ναι μπορεί. Ένα χρώμα, και αυτό. Μία μπλούζα, επίσης. Ένα εστιατόριο, οπωσδηποτε. Δεν μπορείς, όμως, να κάνεις «like», ή «dislike» τον Σαίξπηρ,  ή τον Όμηρο, λες και μόλις δοκίμασες ένα γιαούρτι με μέλι, και ένα άλλο με φρούτα. Δεν μπορείς να κάνεις «like» ή «dislike», μια καντάτα του Μπαχ ή μια σονάτα του Μπετόβεν, σαν να προβάρεις μια φούστα σε κατάστημα, ή να κρίνεις τραγουδάκια στο τσίρκο της Γιουροβίζιον.

Εγώ προσωπικά, δεν δίνω ποτέ σημασία σε αυτά τα «προκάτ» σχόλια. Τι σημαίνει cool; Τι σημαίνει interesting;

Επί του τελευταίου, έχω και μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Αληθινή. Επί πρωθυπουργίας του, ο κ. Μητσοτάκης επισκέφθηκε κάποτε το BBC στο Λονδίνο, και έγινε δεκτός από τον επικεφαλής του Οργανισμού. Κατά την διάρκεια της συνομιλίας τους, ήταν προφανές ότι ο Βρετανός δεν έβρισκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την κουβέντα και μάλιστα κάποιες στιγμές έδειχνε να δυσφορεί και να βαριέται αφόρητα. Και χωρίς να δίδει πολλή σημασία σε όσα του έλεγε ο κ. Μητσοτάκης, χαμογελούσε παγωμένα και ειρωνικά σχολίαζε “very interesting”.

Ο κ. Μητοστάκης, μετά τη συνάντηση, έδειχνε πολύ ευχαριστημένος. Διότι, όπως μας είπε, ο Εγγλέζος έβρισκε «πολύ ενδιαφέροντα όσα του έλεγα». Στην πραγματικότητα, βεβαίως, συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο.

Να, λοιπόν, και μια άλλη πτυχή του πόσο εύκολα μπορεί να εξευτελίσει κάποιος ακόμα και μία λέξη που, «στεγνή», έχει θετική ερμηνεία. Very interesting, έλεγε ο Άγγλος. Και ο δικός μας χάρηκε με αυτό που του έλεγε, αγνοώντας όμως εκείνο που εννοούσε!

Ηθικό δίδαγμα; Αγνοήστε όλες αυτές τις ηλίθιες «ταμπέλλες» που συνοδεύουν κάθε σχεδόν ανάρτηση. Μην δίνετε σ’ αυτές καμία σημασία, διότι πραγματικά δεν έχουν καμία σημασία. Και να είστε βέβαιοι πως, όταν μια μέρα πεθάνετε και βρεθεί κάποιος ηλίθιος να ανεβάσει φωτογραφία από την κηδεία σας, θα βρεθεί άλλος ένας πολύ πιο ηλίθιος να πατήσει το «like»!

Ένα άρθρο των Πρωταγωνιστών

ένα άρθρο των πρωταγωνιστώ
  •  

30 και κάτι

της Μαργαρίτας Θάνου
 
Παιδί δεν πεινούσες, δεν αγωνιούσες, μόνο αποκτούσες. Ως έφηβος έγνοιες –πέραν των κοινότοπων- δεν είχες. Με τα ιδιαίτερά σου, τα καινούρια σου αθλητικά, το χαρτζηλίκι σου το σταθερό, θεωρούσες επανάσταση τα μακρυά σου μαλλιά. Ως φοιτητής ανέμενες το μηνιάτικό από την οικογένειά σου, την οποία- έλα, να είσαι ειλικρινής...-έβλεπες ως μέσο επίτευξης των σπουδαίων στόχων σου και μόνο. Ουδεμία ουσιαστική ενασχόληση με αυτή, χτυπούσε το τηλέφωνό σου και τους απέφευγες, τους άκουγες να είναι προβληματισμένοι και στρουθοκαμήλιζες, κάποιες στιγμές τα έβαζες κάτω και τα μαθηματικά δεν έβγαιναν, μα εκείνοι ήταν οι γονείς, πάντα αντεπεξέρχονταν, έτσι θα γινόταν και πάλι. Και γινόταν. Και μετά...Μετά εξωτερικό. Δε νοείται νέος, ωραίος, επιτυχημένος χωρίς εξωτερικό, βρε αδερφέ. Και πήγες. Και τα δίδακτρα ήταν ακριβά και τα νοίκια ακριβότερα και δεν ήσουν το μόνο παιδί της οικογένειας που σπόυδαζε. Μα και πάλι εφησύχασες. Γονείς είναι, θα τα βγάλουν πέρα. Πάντα τα έβγαζαν. Τί κι αν ο πατέρας δε φαίνεται πολύ καλά τελευταία, τί κι αν κάθε φορά που επιστρέφεις για διακοπές η οξυδέρκειά σου δε σου επιτρέπει να μην παρατηρήσεις τις ανήσυχες συζητήσεις, τις συχνές διενέξεις, τα ύποπτα τηλέφωνα που αναστάτωναν; Εσένα σου χρωστούσε η ζωή, ο κόσμος, η οικογένεια. Εσύ δε χρειαζόταν να κουράζεσαι με τόσο επουσιώδη ζητήματα. Ευκολία. Άνεση. Εσύ διάβαζες για το σοσιαλισμό, αποστήθιζες τη διαθήκη του Κατσαρού και ήσουν έτοιμος για τα πολλά, για τα μεγάλα, για τα εύκολα.

Και όταν το τέλος στα εύκολα ήρθε, όταν το αποθεματικό στέρεψε και η αλήθεια που χρόνια γνώριζες, αλλά απέφευγες να δεις, αποκαλύφθηκε, απέμεινες για λίγο να αιωρείσαι. Να ψάχνεις απαντήσεις σε ερωτήματα, να επαναπροσδιορίζεις το ρόλο σου, να μαθαίνεις να ζεις με τα δικά σου μέσα. Μα εσένα αυτό δε στο δίδαξε κάποιος. Εσύ ήξερες να δημιουργείς, να υπάρχεις, να ταξιδεύεις, να διαβάζεις από τα έτοιμα. Τα δύσκολα ήταν για τους άλλους πάντα. Και τώρα τί; Πώς ξεφεύγεις από την ηθελημένη σου νεφελοβασία; Δεν ξεφεύγεις. Τώρα είναι η ηλικία σου να διαπρέψεις, να ανοίξεις τη δική σου επιχείρηση, να μην έχεις κάποιον να σε εποπτεύει, να σε οριοθετεί. Η οικογένεια χρήματα δεν έχει. Στην άκρη η οικογένεια. Μια εξ αγχιστείας οικογένεια, ωστόσο; Μα ναι. Αυτό είναι μια κάποια λύση. Θα ντύσεις την ανάγκη επιθυμία, την αδυναμία έρωτα και θα πορευτείς. Μπορεί από κάπου να το ξεσήκωσες κι εσύ το μοτίβο αυτό...

Μην άγχεσαι. Είναι πανανθρώπινη ιδιότητα και προαιώνια το βόλεμα. Δεν είσαι ο μόνος. Τουναντίον. Ανήκεις στη συντριπτική, την απόλυτη πλειοψηφία. Θα συνεχίσεις αναπόσπαστος να μελετάς, να δημιουργείς, να προβληματίζεσαι. Και να γνωρίζεις. Να γνωρίζεις πως υπάρχουν και κάποιοι εκεί έξω που ανταποκρίνονται στο αύταρκες της ανθρώπινης ύπαρξης, που στέκονται μονάχοι όρθιοι και αντιπαλεύουν τα τέρατα, γιατί ξέρουν, όπως κι εσύ, πως η ύπαρξη μόνο μέσα από τα δύσκολα μετατρέπεται σε ζωή. Αυτή η γνώση σου είναι που ενίοτε σε κρατά ξύπνιο τα βράδια. Όταν κι αυτή εφησυχάσει, θα κοιμάσαι πια ήσυχος. Οι άλλοι, όμως, θα παραμένουν άγρυπνοι και σε εγρήγορση, ανεξάρτητοι και αυτόνομοι.

Αυτούς τους τελευταίους ονειρεύομαι ως πολίτες της νέας Ελλάδας. Ως τότε...

Ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
 

Μια γενια σε αναμονη!

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.

Διαβάστε περισσότερα: Μια γενια σε αναμονη!

"Αγάπα τον πλησίον σου"

Της Ολγας Σελλα

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ευχόμαστε διάφορα που θα θέλαμε να εγκατασταθούν γύρω μας την ερχόμενη χρονιά. Το πιο σύνηθες είναι οι ευχές να ακολουθούν την αρίθμηση του ημερολογιακού έτους: 2013 ευχές για φέτος, π.χ. Και κάθε χρόνο, όλοι, υποσχόμαστε, στον εαυτό μας και στους άλλους, πως όλα θα τα κάνουμε αλλιώς, όλα θα γίνουν αλλιώς.

Τι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Θα μπορούσε να αρχίσει να μειώνεται αυτός ο τεράστιος αριθμός ανέργων; Θα μπορούσαν να αρχίσουν να φωτίζονται, με νέες ιδέες και νέα προϊόντα, οι δεκάδες κλειστές βιτρίνες;

Διαβάστε περισσότερα: "Αγάπα τον πλησίον σου"

Copyright © 2012-2013. 3ο Γενικό Λύκειο Ρεθύμνου. All Rights Reserved.